ประเภทและการใช้งานของคู่มือบันไดเชือกทะเล

บันไดเชือกทะเล เป็นโครงสร้างปีนเขาแบบพกพาที่ยืดหยุ่นได้ ซึ่งใช้บนเรือและในทะเลสำหรับการขึ้นเครื่อง การย้ายลูกเรือ การหลบหนีฉุกเฉิน ปฏิบัติการช่วยเหลือ และการเข้าถึงเรือจากน้ำ ประเภทของบันไดเชือกสำหรับเดินทะเลที่ต้องการนั้นขึ้นอยู่กับการใช้งานทั้งหมด — บันไดขึ้นเครื่องสำหรับนักบินที่ใช้สำหรับเคลื่อนย้ายนักบินท่าเรือไปยังเรือขนาดใหญ่ มีข้อกำหนดในการก่อสร้างที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงจากบันไดว่ายน้ำ บันไดขึ้นแพชูชีพ หรือบันไดของจาค็อบที่ใช้สำหรับการอพยพฉุกเฉิน การเลือกประเภทที่ไม่ถูกต้องจะทำให้เกิดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยที่ร้ายแรงในทะเล ซึ่งความล้มเหลวจะส่งผลร้ายแรงถึงชีวิตได้ในทันที

บันไดเชือกทะเลทำหน้าที่สำคัญได้หลากหลายมากกว่าที่นักเดินเรือส่วนใหญ่ชื่นชมในตอนแรก จาก การเตรียมการขึ้นเครื่องของนักบินที่ได้รับการควบคุมในระดับสากล บันไดเชือกถือเป็นอุปกรณ์เข้าถึงแบบพกพาที่มีความสำคัญต่อความปลอดภัยมากที่สุดซึ่งใช้ในสภาพแวดล้อมทางทะเลตามข้อกำหนดของ SOLAS บทที่ 5 สำหรับแท่นว่ายน้ำบนเรือเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจและระบบกู้ภัยบนแท่นนอกชายฝั่ง คู่มือนี้ครอบคลุมทุกประเภทที่สำคัญทุกประเภท การใช้งาน ข้อมูลจำเพาะของวัสดุ ข้อกำหนดด้านกฎระเบียบ และเกณฑ์การคัดเลือก

ประเภทหลักของบันไดเชือกทะเล

บันไดเชือกสำหรับเดินทะเลไม่ใช่หมวดหมู่ผลิตภัณฑ์เดียว แต่มีหลายประเภทที่แตกต่างกัน โดยแต่ละประเภทได้รับการออกแบบทางวิศวกรรมสำหรับฟังก์ชันเฉพาะ ข้อกำหนดในการบรรทุก และกรอบการทำงานด้านกฎระเบียบ การทำความเข้าใจความแตกต่างจะช่วยป้องกันอันตรายจากการทดแทนประเภทหนึ่งไปอีกประเภทหนึ่ง

บันไดขึ้นเครื่องนักบิน

บันไดขึ้นเครื่องของนักบิน - บางครั้งเรียกว่าบันไดนักบิน - เป็นหนึ่งในบันไดเชือกทางทะเลที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวดที่สุดที่มีอยู่ ใช้เพื่อถ่ายโอนนักบินทางทะเลระหว่างเรือนำร่องและเรือพาณิชย์ขนาดใหญ่ ซึ่งโดยทั่วไปจะอยู่ในทะเลในสภาวะที่อาจเลวร้าย อนุสัญญาและมติ SOLAS ของ IMO (องค์การทางทะเลระหว่างประเทศ) MSC.1/Circ.1495 ระบุข้อกำหนดการก่อสร้างที่แม่นยำ: มะนิลาหรือเชือกข้างเชือกไม่สังเคราะห์เทียบเท่าที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อย 18 มม ขั้นบันไดสำหรับปูไม้เนื้อแข็ง (ดอกยาง) ยาวไม่น้อยกว่า 480 มม. กว้าง 115 มม. และหนา 25 มม. โดยเว้นระยะห่างสม่ำเสมอระหว่าง 300 มม. ถึง 380 มม.

บันไดนำร่องจะต้องทนต่อการทดสอบการรับน้ำหนักและจำเป็นสำหรับเรือทุกลำที่มีระยะห่างจากผิวน้ำถึงดาดฟ้าเรือเกิน 9 เมตร เมื่อเกิน 9 เมตร จำเป็นต้องใช้บันไดแบบรวม (บันไดนำร่องและบันไดที่พัก) ความล้มเหลวในการรักษาบันไดนำร่องให้เป็นไปตามข้อกำหนดถือเป็นหนึ่งในข้อบกพร่องที่ได้รับการอ้างถึงมากที่สุดในการตรวจสอบการควบคุมสถานะของท่าเรือทั่วโลก

บันไดของยาโคบ

บันไดของยาโคบเป็นบันไดเชือกแบบดั้งเดิมที่มีขั้นบันไดไม้หรือโลหะ ในอดีตใช้สำหรับการปีนขึ้นไปบนเรือและเพื่อขึ้นเรือ ในการใช้งานทางทะเลสมัยใหม่ บันไดของ Jacob ทำหน้าที่เป็นบันไดทางเข้ารอง การจัดเตรียมการขึ้นเครื่องชั่วคราวระหว่างการดำเนินการบำรุงรักษา และเครื่องช่วยอพยพในกรณีฉุกเฉิน มีการก่อสร้างง่ายกว่าบันไดนักบินที่ได้รับการควบคุม และโดยทั่วไปจะมีขั้นบันไดไม้หรืออลูมิเนียมทรงกลม แทนที่จะเป็นขั้นบันไดไม้เนื้อแข็งเรียบๆ ที่กำหนดไว้สำหรับการจัดเตรียมนักบินขึ้นเครื่อง บันไดของ Jacob ถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในเรือประมง เรือทำงาน และการก่อสร้างนอกชายฝั่ง ซึ่งจำเป็นต้องมีการเข้าถึงบันไดชั่วคราวระหว่างดาดฟ้าหรือระหว่างเรือกับโครงสร้าง

บันไดขึ้นเรือชูชีพและยานเอาตัวรอด

บันไดขึ้นแพชูชีพเป็นบันไดเชือกขนาดกะทัดรัดแบบพับได้ซึ่งจัดเก็บไว้ในแพชูชีพและใช้งานเมื่อมีการปล่อยแพ ช่วยให้ผู้รอดชีวิตในน้ำสามารถปีนขึ้นไปบนเรือได้โดยไม่ต้องมีคนช่วยเหลือ ข้อกำหนดของประมวลกฎหมาย SOLAS LSA (เครื่องช่วยชีวิต) กำหนดว่าแพชูชีพทุกลำที่สามารถบรรทุกคนได้มากกว่าจำนวนที่ระบุจะต้องมีบันไดขึ้นเครื่องที่ยาวถึงอย่างน้อย ต่ำกว่าระดับน้ำที่เบาที่สุด 0.4 เมตร ของแพที่พองลม บันไดเหล่านี้จะต้องรองรับน้ำหนักของบุคคลที่มีน้ำหนักอย่างน้อย 100 กก อยู่ในสภาพมีน้ำขัง

บันไดขึ้นเรือชูชีพโดยทั่วไปผลิตจากสายรัดโพลีเอสเตอร์หรือโพลีโพรพีลีน และขั้นพลาสติกหรือสเตนเลส ออกแบบมาเพื่อให้มีปริมาณการจัดเก็บน้อยที่สุดและการใช้งานที่เชื่อถือได้หลังจากระยะเวลาการจัดเก็บนานขึ้นในวาลหรือภาชนะของแพ

บันไดพักฟื้น Man-Overboard (MOB)

บันไดสำหรับยกคนลงน้ำได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับการนำบุคคลขึ้นจากน้ำกลับสู่ดาดฟ้าเรือหรือแท่นขึ้นเครื่อง ความท้าทายในการออกแบบหลักคือ ผู้ที่อยู่ในน้ำเย็นเป็นเวลาไม่กี่นาทีอาจสูญเสียความแข็งแรงและการประสานกันของมือจับแบบแมนนวลอันเนื่องมาจากความเย็นช็อคและการว่ายน้ำล้มเหลว โดยทั่วไปแล้ว บันได MOB จะขยายออกไปต่ำกว่าระดับน้ำอย่างน้อย 1 เมตร เพื่อให้บุคคลเหยียบขั้นที่จมอยู่ใต้น้ำแทนที่จะต้องดึงตัวเองขึ้นจากผิวน้ำ

บันได MOB จำนวนมากมีคุณสมบัติในการประกันตัวได้เอง ขั้นกว้างที่มีพื้นผิวกันลื่นสำหรับเท้าของผู้ที่ถูกน้ำท่วม และยึดจุดยึดด้านบนไว้ซึ่งสามารถทนต่อการรับน้ำหนักแบบไดนามิกของผู้รอดชีวิตที่กำลังดิ้นรน การออกแบบบางอย่างมีขั้นตอน "ตัก" โดยเฉพาะซึ่งวางอยู่ใต้แนวน้ำเพื่อให้สามารถเข้าในแนวนอนได้แทนที่จะปีนขึ้นไป

บันไดว่ายน้ำและขึ้นเครื่อง

บันไดสำหรับว่ายน้ำและขึ้นเครื่องเป็นบันไดเชือกสำหรับว่ายน้ำในทะเลที่ใช้กับเรือยอชท์ เรือยนต์ และเรือขนาดเล็กสำหรับเข้าและออกทางน้ำระหว่างว่ายน้ำ ดำน้ำ และขึ้นเรือบด มีตั้งแต่บันไดเชือกสามขั้นธรรมดาที่แขวนไว้เหนือท้ายเรือ ไปจนถึงสแตนเลสสตีลหลายขั้นและชุดเชือกผสมที่รวมอยู่ในแพลตฟอร์มว่ายน้ำ บันไดเหล่านี้ไม่อยู่ภายใต้กฎระเบียบของ SOLAS แต่ต้องเป็นไปตามมาตรฐานความปลอดภัยขั้นต่ำที่ใช้กับยานสันทนาการในแต่ละเขตอำนาจศาล - ในยุโรป ภายใต้คำสั่ง Recreational Craft Directive (RCD)

แพลตฟอร์มนอกชายฝั่งและบันไดเชือกสำหรับติดตั้ง

แท่นขุดเจาะน้ำมันและก๊าซนอกชายฝั่ง ฐานรากของฟาร์มกังหันลม และโครงสร้างทางทะเลใช้บันไดเชือกเป็นเส้นทางรองในการหลบหนี เครื่องช่วยอพยพฉุกเฉิน และอุปกรณ์ตรวจสอบการเข้าถึง บันไดเหล่านี้ต้องเป็นไปตามมาตรฐานการจัดการความปลอดภัยนอกชายฝั่ง (โดยทั่วไปจะระบุโดยรัฐเจ้าของธงหรือผู้ปฏิบัติงานสิ่งอำนวยความสะดวกโดยเทียบกับมาตรฐาน เช่น EN 131, ISO 14122 หรือ API RP 2A) และต้องได้รับการออกแบบเพื่อใช้งานโดยบุคลากรในอุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล รวมถึงชุดดำน้ำและถุงมือเอาตัวรอด ซึ่งจะช่วยลดความคล่องแคล่วของมือได้อย่างมากเมื่อเทียบกับการปีนด้วยมือเปล่า

วัสดุบันไดเชือกทะเล: การเลือกสำหรับสภาพแวดล้อมทางทะเล

การเลือกใช้วัสดุเป็นสิ่งสำคัญในบันไดเชือกทางทะเล เนื่องจากสภาพแวดล้อมในทะเลโจมตีวัสดุทั่วไปเกือบทุกชนิดไปพร้อมๆ กันผ่านการย่อยสลายด้วยรังสี UV การกัดกร่อนของน้ำเค็ม ความเปรอะเปื้อนทางชีวภาพ และการเสียดสีทางกล การผสมผสานวัสดุที่ใช้สำหรับเชือกด้านข้าง ขั้นบันได และข้อต่อต่างๆ จะต้องสอดคล้องกับการใช้งานเฉพาะและข้อกำหนดด้านกฎระเบียบ

เหตุใดมะนิลาจึงยังคงเป็นวัสดุที่ระบุไว้สำหรับบันไดนำร่อง

แม้ว่าเส้นใยสังเคราะห์จะมีประสิทธิภาพเหนือกว่ามะนิลาในเกือบทุกการทดสอบในห้องปฏิบัติการ แต่ SOLAS กำหนดให้ใช้มะนิลา — หรือเส้นใยที่ไม่สังเคราะห์ที่เทียบเท่ากัน — สำหรับเชือกข้างบันไดนักบิน เหตุผลไม่มีโครงสร้างแต่ใช้งานได้: มะนิลาให้การยึดเกาะที่เหนือกว่าเมื่อเปียกเมื่อเทียบกับเชือกสังเคราะห์แบบเรียบ ต้านทานการรับน้ำหนักสูงเฉพาะที่จุดสัมผัสปมและคลีต โดยไม่มีการลื่นไถลอย่างที่เชือกสังเคราะห์สามารถแสดงได้ และให้สัญญาณบ่งชี้เมื่อสัมผัสถึงการเสื่อมสภาพผ่านการสั่นพลิ้วที่พื้นผิวก่อนเกิดความล้มเหลวอย่างร้ายแรง ผู้ตรวจสอบและนักบินสามารถประเมินสภาพมะนิลาด้วยสายตา การประเมินสภาพภายในของเชือกสังเคราะห์ต้องใช้เครื่องมือเฉพาะทาง

วัสดุรังสำหรับบันไดเชือกทะเล

ขั้นบันได (ขั้นบันได/ขั้นบันได) ในบันไดเชือกสำหรับเดินทะเลต้องรับน้ำหนักแบบไดนามิกจากผู้ที่ปีนในสภาพเปียก และต้องจัดให้มีการยึดเกาะกันลื่นสำหรับรองเท้าเปียก วัสดุขั้นทั่วไปและโปรไฟล์ประสิทธิภาพ:

• ไม้เนื้อแข็ง (ขี้เถ้า ไม้สัก ไม้เนื้อแข็งคอมโพสิต): ได้รับคำสั่งจาก SOLAS สำหรับบันไดนำร่อง ยึดเกาะเป็นธรรมชาติเมื่อเปียก แข็งแรงเพียงพอ ไม่เป็นสนิม ต้องมีการตรวจสอบการเน่า การตรวจสอบ และการหลุดร่อนเป็นประจำ ต้องปูด้วยร่องกันลื่นตามข้อกำหนดของ SOLAS
• อลูมิเนียม (อโนไดซ์หรือเคลือบผง): น้ำหนักเบา แข็งแรง ทนต่อการกัดกร่อน พร้อมปรับสภาพพื้นผิวอย่างเหมาะสม ต้องมีการเคลือบลายกันลื่นหรือกรวด — อลูมิเนียมขัดเงาเปลือยจะลื่นอย่างเป็นอันตรายเมื่อเปียก ทั่วไปสำหรับเรือทำงานและบันไดของจาค็อบนอกชายฝั่ง
• สแตนเลส 316: ความต้านทานการกัดกร่อนสูงสุดสำหรับการติดตั้งทางทะเลแบบถาวรและบันไดสันทนาการระดับพรีเมียม หนักแต่ทนทานสูง แผ่นขั้นบันไดกันลื่นหรือพื้นผิวที่มีรอยสลักเป็นสิ่งสำคัญ
• พลาสติกเสริมแก้ว (GRP/FRP): น้ำหนักเบา ไม่กัดกร่อน ไม่เป็นแม่เหล็ก ไม่เป็นสื่อไฟฟ้า เหมาะสำหรับแพลตฟอร์มนอกชายฝั่งที่ต้องการคุณสมบัติที่ไม่เกิดประกายไฟในพื้นที่อันตราย พื้นผิวที่หยาบตามธรรมชาติให้การยึดเกาะที่ดี
• พลาสติกโพลีคาร์บอเนตหรือพลาสติกกันรังสียูวี: ใช้ในบันไดขึ้นแพชูชีพซึ่งจำเป็นต้องมีน้ำหนักน้อยที่สุดและมีปริมาตรการจัดเก็บที่กะทัดรัด มีความแข็งแรงเพียงพอสำหรับการใช้งาน แต่ไม่เหมาะสำหรับการใช้งานที่มีโหลดสูงหรือใช้งานยาวนาน

ข้อกำหนดด้านกฎระเบียบของ SOLAS และ IMO สำหรับบันไดเชือกทะเล

กฎระเบียบทางทะเลระหว่างประเทศควบคุมการก่อสร้าง การบำรุงรักษา และการใช้บันไดเชือกทางทะเลในการขนส่งเชิงพาณิชย์ โดยมีลักษณะเฉพาะที่สะท้อนถึงลักษณะที่มีความสำคัญด้านความปลอดภัยของการขึ้นเครื่องและการละทิ้งในทะเล การไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดทำให้ผู้ควบคุมเรือต้องถูกควบคุมตัวโดยรัฐเจ้าของท่าเรือ และที่สำคัญกว่านั้นคือมีความเสี่ยงที่ลูกเรือและนักบินจะเสียชีวิต

ข้อกำหนดในการขึ้นเครื่องของนักบิน SOLAS บทที่ 5

SOLAS บทที่ V, ข้อบังคับ 23 และมติ IMO MSC.1/Circ.1495 (2013) กำหนดข้อกำหนดที่สำคัญต่อไปนี้สำหรับการเตรียมการขึ้นเครื่องของนักบิน:

• เชือกข้าง: มีจำนวน 2 เส้น ทำด้วยมะนิลาหรือวัสดุไม่สังเคราะห์ที่เทียบเท่ากัน ต่อเนื่องจากบนลงล่างโดยไม่มีข้อต่อ , เส้นผ่านศูนย์กลางขั้นต่ำ 18 มม
• ดอกยาง: ไม้เนื้อแข็งหรือเทียบเท่า ยาวขั้นต่ำ 480 มม. × กว้าง 115 มม. × หนา 25 มม โดยเว้นระยะห่างเท่ากันระหว่าง 300–380 มม
• สเปรดเดอร์ (ขั้นบันไดสเปรดเดอร์): มีให้ที่ ระยะดอกยาง 9 ดอก ป้องกันการบิดของบันได ความยาวขั้นต่ำ 1,800 มม
• บันไดจะต้องยื่นจากด้านเรือไปยังจุดหนึ่ง เหนือดาดฟ้าเรือไม่น้อยกว่า 1.5 เมตร และอยู่ห่างจากดาดฟ้าเรืออิสระอย่างน้อย 5 เมตรในทิศทางที่นักบินจะปีนขึ้นไป
• ต้องมีอุปกรณ์ส่องสว่างและเชือกพยุงตัว (เชือกคล้องที่ระดับดาดฟ้า)
• ห่วงชูชีพที่มีไฟติดไฟได้เองและสายพยุงต้องพร้อมไว้ที่สถานีขึ้นเครื่องทันที

ข้อกำหนดรหัส LSA สำหรับบันไดชูชีพและบันไดกู้ภัย

รหัสเครื่องใช้ช่วยชีวิต (LSA) ของ IMO ระบุว่าแพชูชีพแบบเป่าลมจะต้องติดตั้งบันไดขึ้นเครื่อง ซึ่งเมื่อบรรทุกแพแล้ว จะมีขั้นตอนต่ำสุดที่ ต่ำกว่าระดับน้ำ 0.4 เมตร . บันไดจะต้องสามารถใช้โดยบุคคลที่อยู่ในน้ำเพื่อขึ้นแพได้โดยไม่ต้องมีคนช่วย ซึ่งเป็นข้อกำหนดที่ผลักดันให้มีการปรับปรุงการออกแบบที่สำคัญในรูปทรงของบันไดขึ้นเครื่อง เนื่องจากการออกแบบในช่วงแรกๆ ต้องใช้ความแข็งแกร่งของร่างกายส่วนบนซึ่งเหยื่อน้ำเย็นอาจไม่มี

ข้อบกพร่องการควบคุมสถานะพอร์ตทั่วไป

การวิเคราะห์รายงานการตรวจสอบการควบคุมสถานะของท่าเรือ MOU ของปารีสและ MOU ของโตเกียว ระบุข้อบกพร่องของบันไดนำร่องในกลุ่มผลการวิจัยที่ได้รับการอ้างถึงมากที่สุดอย่างสม่ำเสมอ การละเมิดที่พบบ่อยที่สุด ได้แก่ :

• เชือกข้างที่ชำรุด หลุดรุ่ย หรือชำรุด ไม่ได้เปลี่ยนใหม่ แม้จะเสื่อมสภาพอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม
• ดอกยางหรือบันไดกระจายหัก แตก หรือหายไป
• ระยะห่างดอกยางไม่ถูกต้อง (นอกช่วง 300–380 มม.)
• เชือกสังเคราะห์ใช้แทนเชือกมะนิลาที่ต้องการ
• ยึดด้วยข้อต่อหรือปมที่เชือกด้านข้าง แทนที่จะใช้ความยาวต่อเนื่องกัน
• การส่องสว่างไม่เพียงพอหรือขาดหายไปที่จุดลงเรือ

การใช้งานบันไดเชือกทางทะเลในภาคการเดินเรือ

ภาคการเดินเรือแต่ละแห่งใช้บันไดเชือกในบริบทการปฏิบัติงานที่แตกต่างกันซึ่งขับเคลื่อนลำดับความสำคัญในการออกแบบที่แตกต่างกัน รายละเอียดต่อไปนี้จะแมปแอปพลิเคชันกับข้อกำหนดด้านประสิทธิภาพเฉพาะที่ควบคุมการเลือก

การจัดส่งสินค้าเชิงพาณิชย์

เรือพาณิชย์ — เรือบรรทุกเทกอง เรือบรรทุกน้ำมัน เรือคอนเทนเนอร์ เรือสำราญ — ใช้บันไดขึ้นเครื่องของนักบินเป็นบันไดเชือกควบคุมหลัก เรือเหล่านี้ยังดูแลรักษาการเตรียมการในการขึ้นเรือชูชีพและเรือกู้ภัย ซึ่งรวมถึงบันไดขึ้นเครื่องด้วยเชือกและจี้ห้อยคอ และต้องถือบันไดหนีภัยฉุกเฉินที่สามารถเข้าถึงได้จากดาดฟ้าที่พักแต่ละแห่งไปยังดาดฟ้าลงเรือตาม SOLAS บทที่ II-2 เรือคอนเทนเนอร์เผชิญกับความสูงในการขึ้นเครื่องของนักบินเพิ่มมากขึ้น 12–15 เมตร เมื่ออยู่ในสภาพอับเฉา โดยต้องมีการจัดบันไดแบบรวมและการบำรุงรักษาส่วนล่างของบันไดนำร่องที่สัมผัสกับผิวน้ำอย่างระมัดระวัง

เรือประมง

เรือประมงใช้บันไดเชือกเพื่อนำลูกเรือขึ้นจากน้ำ (อันตรายจากการประกอบอาชีพที่สำคัญในอุตสาหกรรมประมง ซึ่งมีอัตราการเสียชีวิตสูงสุดแห่งหนึ่งในบรรดาอาชีพใดๆ) การเคลื่อนย้ายระหว่างเรือในทะเลเพื่อการขนส่งสัตว์น้ำที่จับได้ และในบางภูมิภาคสำหรับการเข้าถึงแท่นประมงและโครงสร้างฟาร์มปลา อันตรายเฉพาะของการแช่น้ำเย็นในพื้นที่ตกปลา (ทะเลเหนือ แอตแลนติกเหนือ ทะเลแบริ่ง) ทำให้การออกแบบบันได MOB มีความสำคัญอย่างยิ่ง — ชาวประมงที่ฟื้นตัวจากอุณหภูมิ 5°C มีข้อจำกัดในการยึดมืออย่างมาก และต้องสามารถขึ้นเรือได้โดยใช้กำลังขาและน้ำหนักตัวมากกว่ากำลังแขน

น้ำมันนอกชายฝั่ง ก๊าซ และพลังงานลม

แท่นนอกชายฝั่งและฐานรากกังหันลมนำเสนอการใช้งานบันไดเชือกทางทะเลที่มีความต้องการมากที่สุด ช่างเทคนิคถ่ายโอนระหว่างเรือขนส่งลูกเรือ (CTV) และชิ้นส่วนเปลี่ยนผ่านกังหันลมนอกชายฝั่งในสภาวะสูงสุด ทะเลสเตท 3 (คลื่นสูง 1.25 ม.) หรือสูงกว่านั้นโดยใช้ท่อ J และบันไดเชือก โดยสวมชุด PPE แบบเต็มตัว รวมถึงสายรัด หมวกกันน็อค และชุดช่วยชีวิต การรวมกันของการเคลื่อนไหวระหว่างตัวเรือและโครงสร้าง ความสูงที่เพิ่มขึ้น (บันไดกังหันบางอันขยายออกไป 20–30 เมตร ตั้งแต่แนวน้ำไปจนถึงแพลตฟอร์มทางเข้าแรก) และอุปกรณ์ป้องกันขนาดใหญ่ต้องการบันไดที่มีขั้นกว้างเป็นพิเศษ มีความมั่นคงด้านข้างสูง และการยึดติดที่มั่นคงกับเหล็กโครงสร้างโดยไม่ทำให้ความยืดหยุ่นลดลง

พายเรือและเรือยอชท์เพื่อสันทนาการ

เรือสันทนาการใช้บันไดเชือกเป็นหลักเป็นบันไดว่ายน้ำและอุปกรณ์ช่วยขึ้นจากน้ำ ข้อพิจารณาด้านความปลอดภัยที่สำคัญซึ่งมักถูกมองข้ามในภาคส่วนนันทนาการก็คือ บุคคลที่ตกจากเรือเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจอาจมีกำลังไม่เพียงพอในการขึ้นเรือโดยใช้บันไดว่ายน้ำแบบมาตรฐาน — การแช่น้ำเย็น น้ำหนักของเสื้อผ้าที่เปียก และการตอบสนองต่อแรงกระแทกในช่วงแรก อาจทำให้บุคคลสามารถถือบันไดเพียงอย่างเดียวแทนที่จะปีนขึ้นไป กฎข้อบังคับการแข่งรถนอกชายฝั่ง (ISAF/World Sailing Special Rules) กำหนดให้เรือที่แข่งขันนอกชายฝั่งต้องมีบันไดขึ้นเครื่องที่อยู่ใต้ผิวน้ำ และลูกเรือสามารถให้เคลื่อนได้โดยใช้มือข้างหนึ่งในขณะที่ถือสายชูชีพกับอีกมือหนึ่ง

ปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัย (SAR)

ปฏิบัติการของหน่วยยามฝั่ง เรือชูชีพ และเฮลิคอปเตอร์ SAR ใช้ระบบบันไดเชือกแบบพิเศษเพื่อการฟื้นฟูผู้รอดชีวิต ระบบกู้ภัยด้วยรอกยกเฮลิคอปเตอร์ประกอบด้วยบันไดกู้ภัยของแพทย์ที่ช่วยให้นักดำน้ำ SAR ลงมาพร้อมกับผู้รอดชีวิตโดยไม่ต้องใช้รอกไฟฟ้า ซึ่งใช้เมื่อผู้รอดชีวิตอยู่ในน้ำแต่มีความสามารถในการช่วยเหลือตนเองได้อย่างจำกัด เรือ SAR ใช้ระบบบันไดแบบเชือกและแบบแข็งพร้อมสายนิรภัยในตัวและจุดยึดสายรัดแบบปลดเร็ว ซึ่งช่วยให้ลูกเรือเพียงคนเดียวสามารถช่วยเหลือผู้รอดชีวิตหลายคนบนเรือได้อย่างต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว

คุณสมบัติการก่อสร้างที่กำหนดประสิทธิภาพ

นอกเหนือจากการเลือกวัสดุและการปฏิบัติตามกฎระเบียบแล้ว รายละเอียดการก่อสร้างที่เฉพาะเจาะจงยังทำให้บันไดเชือกทางทะเลประสิทธิภาพสูงแตกต่างจากผลิตภัณฑ์ที่ใช้งานได้ทั่วไป

เกณฑ์การตรวจสอบ การบำรุงรักษา และการเปลี่ยนทดแทน

บันไดเชือกสำหรับเดินทะเลทำงานในสภาพแวดล้อมที่เสื่อมโทรมที่สุดสำหรับวัสดุต่างๆ เช่น อากาศเกลือ การสัมผัสรังสียูวี การโหลดเชิงกล และการเปรอะเปื้อนทางชีวภาพ ทั้งหมดนี้ทำหน้าที่พร้อมกันเพื่อลดความสมบูรณ์ของโครงสร้างเมื่อเวลาผ่านไป โปรแกรมการตรวจสอบและเปลี่ยนทดแทนที่เข้มงวดไม่ใช่ทางเลือก มันเป็นข้อกำหนดด้านความปลอดภัยในชีวิต

รายการตรวจสอบการตรวจสอบปกติ

• เชือกด้านข้าง: ตรวจสอบการหลุดลุ่ย หักงอ รอยบาด ชอล์ก UV (บนวัสดุสังเคราะห์) การอ่อนตัวหรือแข็งตัวเมื่อเทียบกับสภาพเดิม โรคราน้ำค้างหรือเน่า (มะนิลา) และการเปลี่ยนสีที่บ่งบอกถึงการปนเปื้อนสารเคมี
• ขั้น/ดอกยาง: ตรวจสอบรอยแตก รอยแยก การหลุดร่อน การสึกหรออย่างรุนแรงบนพื้นผิวกันลื่น ตัวยึดที่หลวมหรือหายไป และการกัดกร่อนที่จุดสัมผัสขั้นบันไดถึงเชือก
• ฮาร์ดแวร์ที่แนบมา: ต้องตรวจสอบห่วงยาง ดีริง และคาราไบเนอร์ว่ามีการกัดกร่อน การเสียรูป การแตกร้าวที่จุดรับน้ำหนัก และการเคลื่อนตัวของกลไกการล็อคอย่างอิสระ
• รูปทรงโดยรวม: ยืนยันว่าระยะห่างรุ่งอยู่ในข้อกำหนด ตรวจสอบว่าขั้นบันไดของคานกระจายมีอยู่และอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ตรวจสอบว่าบันไดใช้งานได้ตามความยาวที่ต้องการโดยไม่มีการหักงอหรือพันกัน

ทริกเกอร์ทดแทน

เงื่อนไขต่อไปนี้จำเป็นต้องเปลี่ยนทันทีหรือเลิกให้บริการ - การซ่อมแซมบันไดทางทะเลที่มีความสำคัญต่อความปลอดภัยบางส่วนมักไม่ค่อยตอบสนองเพียงพอ:

• ขั้นบันไดที่แตกหัก ร้าว หรือหายไป — บันไดจะไม่ถูกใช้จนกว่าจะเปลี่ยนขั้นบันได
• เส้นผ่านศูนย์กลางเชือกด้านข้างลดลงมากกว่า 10% จากค่าเล็กน้อยเนื่องจากการสึกหรอหรือการสูญเสียเส้นใย
• ความเสียหายของเส้นใยเชือกภายในที่มองเห็นได้ โดยเฉพาะในบริเวณที่มีแรงดึงสูงใกล้กับจุดยึดรุ่ง
• เชือกมะนิลาที่แสดงการเน่าเปื่อยภายในเมื่อเปิดที่ตำแหน่งทดสอบ - ลักษณะภายนอกสามารถปกปิดการเน่าเปื่อยภายในได้อย่างกว้างขวาง
• บันไดใด ๆ ที่ถูกโหลดด้วยแรงกระแทก (บุคคลที่ล้มลงและบรรทุกบันไดกะทันหันด้วยส่วนขยายสูงสุด)
• บันไดนักบิน: อายุการใช้งานสูงสุด 30 เดือน แนะนำโดยหน่วยงานทางทะเลหลายแห่ง โดยไม่คำนึงถึงสภาพที่ชัดเจน เนื่องจากการย่อยสลายของเส้นใยภายในในกรุงมะนิลาเป็นเรื่องยากที่จะประเมินด้วยสายตา

วิธีการเลือกบันไดเชือกทะเลที่เหมาะสม

การเลือกบันไดเชือกเดินทะเลที่เหมาะสมจำเป็นต้องมีการประเมินการใช้งาน สภาพแวดล้อมด้านกฎระเบียบ ลักษณะผู้ใช้ และเงื่อนไขการปฏิบัติงานอย่างเป็นระบบ กรอบการตัดสินใจต่อไปนี้ครอบคลุมเกณฑ์การคัดเลือกที่สำคัญ:

1. ระบุข้อกำหนดด้านกฎระเบียบก่อน เรือพาณิชย์จะต้องตรวจสอบข้อกำหนด SOLAS, LSA Code และสถานะธงก่อนที่จะพิจารณาอื่นใด กฎระเบียบจะกำหนดประเภทบันได วัสดุ และขนาด โดยการเลือกส่วนใหญ่จะอยู่ภายใต้การควบคุม สำหรับการใช้งานที่ได้รับการควบคุม โดยไม่ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจ
2. กำหนดความสูงในการปฏิบัติงาน ระยะห่างในแนวตั้งจากผิวน้ำถึงดาดฟ้าจะกำหนดข้อกำหนดความยาวของบันได และสำหรับความสูงที่สูงกว่า 9 เมตรบนเรือพาณิชย์ จะทำให้เกิดข้อกำหนดสำหรับการจัดเรียงบันไดแบบรวมภายใต้ SOLAS
3. ประเมินสภาพของผู้ใช้ ณ ขณะใช้งาน นักบินที่ขึ้นเครื่องในสภาพมืออาชีพในสภาพอากาศปกติโดยพื้นฐานแล้วจะแตกต่างไปจากผู้รอดชีวิตจาก MOB ที่อุณหภูมิต่ำกว่าปกติหรือผู้โดยสารที่กำลังอพยพ บันไดสำหรับกรณีฉุกเฉินและการใช้ MOB จะต้องรองรับผู้ใช้ที่มีความสามารถทางกายภาพลดลงอย่างมาก
4. พิจารณาสภาพแวดล้อม สภาพแวดล้อมนอกชายฝั่งที่เปิดเผยต้องใช้วัสดุเกรดที่สูงกว่า (สารสังเคราะห์ที่มีความเสถียรต่อรังสียูวี สเตนเลส หรือขั้น GRP) มากกว่าการใช้งานในท่าเรือที่มีการกำบัง การบริการของอาร์กติกต้องใช้วัสดุที่ได้รับการจัดอันดับให้มีความยืดหยุ่นที่อุณหภูมิต่ำเพื่อป้องกันการเปราะในสภาวะที่ถูกแช่แข็ง
5. ตรวจสอบพิกัดโหลดโดยเทียบกับน้ำหนักผู้ใช้สูงสุดบวก PPE ผู้ที่อยู่ในชุดเอาชีวิตรอด ชุดดำน้ำ และสายรัดสามารถชั่งน้ำหนักได้ 120–140 กก อยู่ในสภาพมีน้ำขัง - สูงกว่าน้ำหนักตัวเฉลี่ย 75–80 กิโลกรัมอย่างมีนัยสำคัญซึ่งถือว่าระดับบันไดพื้นฐานบางประเภท ระบุปัจจัยด้านความปลอดภัยอย่างน้อย 4:1 เทียบกับภาระการแตกหักขั้นต่ำสำหรับบันไดเข้าถึงบุคลากรเสมอ
6. แผนสำหรับการจัดเก็บ การใช้งาน และการกู้คืน บันไดที่ไม่สามารถปรับใช้อย่างรวดเร็วโดยลูกเรือเพียงคนเดียวภายใต้สภาวะที่ไม่เอื้ออำนวย จะทำให้ค่าฉุกเฉินไม่เพียงพอ ระบบจัดเก็บ ถุงใช้งาน และอุปกรณ์แขวนต้องได้รับการระบุอย่างระมัดระวังเช่นเดียวกับบันได